چنین گفت زرتشت     :

 

    خرد ما اینگونه می خواهد : بی خیال ، سخره گر ، پر خاش جوی ....

    درست است که ما عاشق زندگی هستیم / اما نه از آن رو که بدان خو کرده ایم /

    بل از آن رو که خو کرده ی عشق ایم ./

   عشق هیچ گاه بی بهره از جنون نیست/ اما جنون نیز هیچ گاه بی بهره از خرد نیست./

    و نیز، به گمان ِ من ، که اهل زندگی ام /

   پروانه ها وحباب های ِ صابون وهر آنچه در میان ِ آدمیان ازجنس  ِ آن هاست با شادکامی

   از همه آشناتر اند /

    دیدار پرواز ِ این رَوانک ها ی سبکبال  ِ دیوانه وار نازک تن ِ پُر جنبش زرتشت

    را به گریستن و 

    نغمه  سرایی می انگیزد ./

    تنها بدان خدایی ایمان دارم که رقص بداند ./

    و چون ابلیس ام را دیدم  ، او را جّدی و کامل و ژرف و با وقار یافتم . /

    او جان ِ سنگینی بود ./ از راه  ِ اوست که همه چیز فرو می افتد./ 

    با خنده می کشند نه با خشم ! خیز تا « جان ِ سنگینی »  را بکشم ! /

    چون راه رفتن آموختم ، به دویدن پرداختم ./

    چون  پرواز کردن آموختم ، دیگر برای جنبیدن نیاز به هیچ فشاری ندارم. /

     اکنون سبکبار ام ! / اکنون در پرواز / اکنون می بینم خویشتن را در زیر پای خویش /

     اکنون خدایی در من رقصان است ./

                                                               "  فریدریش نیچه  "